'Ağlamak gülmeyle aynıdır diyemeyiz belki.Ama ikiz kardeş oldukları muhakkak.Gözyaşı ile gamze de öyle.Ye simiz yaş dökerken usul usul,bir an bir saniye sonra yanaklar çukurlaşır.ters duyguları ifade ederler ama buluşmaktanda vazgeçemezler.En yüksek üzüntülerde gülümseme,en yüce sevinçlerde gözyaşı görürüz bazen.Hüznün göbeği,saadetin başucuyla noktalanır çoğu kez.Kederin parmakları,yavaş ve hissettirmeden mutluluğun saçlarını tarar.bazen örer bile.
İşte bu sülaleden olan umut,gelecek endişeşinin hamurundandır.Atiyi en karanlık gördüğümüz günlerde bile br yerlerden,cüssesinin çok fevkinde bir ışık saçar ümit kandilimiz.Bir gün hocalarımızdan biri,Allah sizde hangi duyguya değiyor en çok ? diye sormuştu.Tanrı umuttu.
Tanrı umuttu,çünkü kendimi bildim bileli,bir şeyleri arıyordum.
Tanrı umuttu,zira sevgi,haz,öfke,korku.hepsinin tükendiği yerde,parmaklarımın arasında o kalıyordu.
Tanrı umuttu,neden mi?Beklediğim,hayal ettiğim,emek verdiğim her türlü ilişki,yarım,kırık,buruktu bu alemde.Kendine saklamış olmalıydı.'Mutlak,bütün,kesintisiz ve yasaksız bir varoluşu'kendi yanına bırakmış olmalıydı.Evet kesinlikle öyle olmalıydı.
Uzaktan görünen,siz yaklaştıkça biraz daha ötelere kaçan her ideal sevgili,O nun yanındaydı.Ya da O na çok yakın bir yerde.Yoksa aslında böyle tam bir şey yoktu,bu bir vehimdi de umut O nun kendisi miydi.'
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder