Seksenli Yıllar, Berlin Olimpiyat Stadyumu...

Alman gençler hınca hınç doldurmuştu stadı. Çünkü yirminci
yüzyılın en önemli filozof-sanatçılarından Frank Zappa konser
verecek. Ama bir sorun var: Konser saati gelmiş olmasına rağmen
sanatçı ortada yok. Yarım saat, bir saat... Tam iki saat sonra
teşrif ediyor nihâyet. Sahneye çıkıyor ve seyirciye bakıyor. Sonra
eliyle bir Nazi selâmı çakıveriyor birden:
"Heil Hitler!"diye bağırıyor...
Stadyumda ölüm sessizliği... Berlinliler şaşkın. Yavaş yavaş
bir homurtu yükselmeye başlıyor. Sahnedeki adamsa hiç oralı
değil. Tekrar çakıyor Nazi selâmını:
"Heil Hitler!"
Seyircilerin küçük bir kısmı, aynı şekilde bağırarak cevap
veriyor ona. Ama sanatçı hâlâ hoşnut değil. Daha sert bir Nazi selâmı veriyor ve avazı
çıktığı kadar bağırıyor:
"Heil Hitler!"
Bu kez seyirci hazırlıklı... Stadyumun yarısı sahnedeki adamın söylediği şeyi tekrarlıyor.
Tatmin olmuyor Frank Zappa... Binlerce kişiye ters ters baktıktan sonra yine veriyor
o selâmı, yine bağırıyor:
"Heil Hitler!"

Kitle hep bir ağızdan "Heil Hitler!" diye cevap veriyorlar. Bir sessizlik oluyor... Kısa
ama gergin bir sessizlik. İşte o an büyük müzisyenin sözleri sessizliği bozuyor;

"Ey Almanlar, gördüğüm kadarıyla hâlâ akıllanmamışsınız. Yok size konser monser!.."
Dönüyor arkasını ve çekip gidiyor sahneden...

BÜTÜN DÜNYA DERGİSİ - ARALIK 2011