Tam 20 yıl bahçeli evde yaşadık.15 yılı köpeğimiz güzel dost, kaniyle beraberdi.Bize geldiğinde o 3 aylık kızımız 5 yaşındaydı,beraber büyüdüler. Kardeşsiz kızımız hayvan sevgisiyle büyüsün istedik ama ona asıl tutkuyla bağlanan ben oldum.
Sadece köpekten korkan misafirlerimiz geldiğinde kullandığımız kocaman bir kafesisi vardı,diğer zamanlarda ise tüm bahçe onundu.
Geçen sene bu zamanlar artık çok hastaydı ve yürümekte bile zorluk çekiyordu,artık sona gelmiştik ama ben onu ayakta tutmak için can havliyle mücadele veriyordum. Evden bahçeye 5-6 merdivenle iniliyordu, oğlum inemediği için kucağımda inip çıkartıyordum taki bir fırsatı bulup evi sessizce terk edene kadar.
Köpeklerin ölmek için evi terk ettikleri benim için sadece efsaneden ibaretti. Günlerce haftalarca hatta aylarca süren aramalarım sonuçsuz kaldığında bu gerçeği kabul etmek zorunda kaldım..
Gençlik yıllarında bahçede kuş uçurtmaz asla kedilerin girmesine izin vermezdi.Yaşlandıkça daha uyumlu oldu. Yıllarca merdiven altlarına mart gelince yastıklar,su kapları vs yerleştirir bir kedinin buraya sığınıp yavrulaması için dua ederdim. Son iki yılda bu dileğim yerine geldi ama duamı biraz eksik tutmuş olmalıyım ki anneler yavruları doğurup bırakıp gittiler. Minik yavruların pek çoğu direnemedi bir kaç yavruyu büyütme fırsatım oldu.Kaninin onlara gösterdiği şefkat inanılmazdı.Zarar vermemek için çok dikkatli davranıyordu.
İşlediği en büyük suç bahçede derin çukurlar açmaktı,ama öyle suçlu bakar boynunu yere eğerdi ki kızmak imkansızdı. Hatta yalandan kızıp onun bu hallerini seyretmeye bayılırdım.
Bir kaç günlük iş seyahatlerinden döndüğümde deliler gibi sevinir biraz dönüşüm uzasa tüylerini döker hastalanırdı. Doktoru psikolojik olduğunu söylemişti. Yıllarca benle beraber ofise gelir yanımda çıtını çıkarmadan akşama kadar otururdu. Sıkılıp başımı ellerimin arasına alıp masaya dayandığım zamanlarda ,bir elini bacağımın üstene koyup aşkla gözüme bakar bana huzur verirdi. Sakın köpekten dost mu olur falan demeyin olur hem de en iyisinden.
Son yıllarda sağlık problemlerim oluşmuş bu büyük evde yaşamak benim için zorlaşmıştı ama onu asla bırakamazdım. Kaninin gidişinden sonra o çok sevdiğim bahçem bile anlamını yitirdi ve hızla taşındım.
Anıları heybemde saklı...
Sıcak bakışları her zaman aklımda kalacak..
Yılın bu zamanlarını artık sevmiyorum ,tüm üzüntülerim, özlemlerime rağmen ,iyi ki hayatımdan geçti,varlığına şükür ve teşekkür ediyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder